آنقدر بار  کدورت به دلم جمع شده

  که اگر پایم از این پیچ و خم آید بیرون

.......

   کوچه را 

آب جارو می کشد.

در این هوای سیاه و سفید.

ناودان را

آفتاب زدگی های پشت بام .

هیچ کس

پا نمی گذارد

میان اختلاط ابرها.

من

کوچه را تا انتها  سکوت می شوم

تا گناه تنها بودنم 

خیس تر شود .

....

     خراب  شده ام

    در گفتگو های غیبت شده .

     ای مرگ

      بیا

      تا خراب شود

     این زنانگی بی حاصل .

...

پنجره ای  مرا 

سایه ی لوندی خواند

در دست شهوت خیابان نیمه شب .

.......................

 کاش لحظه ای هرزگی کرده بودم .

چه فایده ..

امسال هم

شب بو آمد.

اما شبهای  من

هنوز

بوی تردید را

نو می کند.

چه فایده   ..!!

 امشب به یاد دشنامهایت

 که آخرین گفتگو هایت داشت

دلم گرفت ..

 به حساب بی حسابم از بدهکاریهایم به تو

تنها

یک شب طلبکاری  مانده بود .

از آن شب که مستانه

مرا

دستمالی مردانی که ندیده ام   خواندی .

                مثل همیشه .

                 خوب ؟

                 نه .   

                خوب نیستم .

               مثل همیشه .

                راستی   !!

               من هیچ کس را دوست ندارم .

                مثل امروز .

                و بدرود .

                 مثل همیشه .

................

    گشته  خزان  نوبهار من .

      بهار من .

رفت و نیامد نگار من .   نگار من .

        شوریده ام

                   بر اصالت چماق

                       و بی پروایی گلوله

                            که اینچنین   آزادانه

                                  برای اسارت    آزادی

                                        خون به پا می کنند .

.

      سه روز دیگر مادرم می زاید .

        امروز   چند تار سپید  آیینه را اخمو کرد .

             سه روز دیگر    پاییزی تر می شوم .

  ١٧/   ٩   ٨٨    

     این پنجره را کور کرده ام .

  قلبم به خواب رفته است

  نور بیدارش می کند .

 دنبال چشمان من نباش .

....